Lodowce i pola lodowe, a gorące źródła
Znakiem szczególnym Parku Narodowego Banff są lodowce i pola lodowe, do których można łatwo dotrzeć. Największa część z nich znajduje się w okolicach Waputik i Wapta Icefields, które zlokalizowane są na granicy parków narodowych Banff
i Yoho. Najbardziej zlodowaciała powierzchnia Parku Narodowego Banff, Wapta Icefields, zajmuje ponad 80 km2 powierzchni.
Powszechnie wiadomo, że większość lodowców górskich na całym świecie ulega procesowi deglacjacji (cofanie się lodowca), czyli stopniowemu zanikaniu lub zmniejszaniu się ich powierzchni. W przypadku kanadyjskich lodowców jest tak samo. Jednym z najszybciej cofających się lodowców w Parku Banff jest lodowiec Peyto, będący jednocześnie jednym z najdłużej badanych na świecie.
Naukowcy szacują, że ok. 150 lodowców w latach 1920-1985 zniknęło całkowicie z powierzchni Parku Banff i jego okolic
w kanadyjskich Górach Skalistych. Ogólnie mówiąc, lodowce kanadyjskich Gór Skalistych w Parku Narodowym Banff straciły ok. 25% swojej pierwotnej masy w XX wieku. Według amerykańskich naukowców istnieje niestety ryzyko, że na wskutek globalnego ocieplenia klimatu lodowiec Peyto w Parku Banff zniknie całkowicie w przeciągu następnych 30-40 lat.
Antagonizmem do lodowców są z kolei gorące źródła, występujące naturalnie na terenie Parku. Obszar ten jest szczególnie chroniony ze względu na zasoby naturalne, ale jest udostępniony wyłącznie w celach turystycznych. Atrakcja ta niejednokrotnie zaskakuje pozytywnie odwiedzających.
Icefields Parkway
Ci, którzy przemierzali 230 kilometrową Icefields Parkway mówią, że jest to jedna z najbardziej niesamowitych dróg
na świecie, ze względu na malownicze górskie krajobrazy, których żywe kolory wydają się nie być realistyczne. Droga
ta jest rozciąga się od Parku Narodowego Jasper aż do Jeziora Louise wśród ponad 100 lodowców i pól lodowcowych
(ang. icefields), stąd nazwa trasy.
Wycieczka autem w tym rejonie gwarantuje spektakularne widoki, składające się z jeziora o turkusowym kolorze wody, kamiennych i stromych zboczach Gór Skalistych oraz rozciągających się po horyzont dolin wraz z bujną roślinnością lasów iglastych. Atrakcją dla odwiedzających, poza widokami jest możliwość podejścia do jednego
z lodowców w parę minut z pobliskiego parkingu.
Jezioro Moraine
Jezioro Moraine (ang. Moraine Lake) jest zasilanym glacjalnie jeziorem, położonym 14 kilometrów na zachód od Jeziora Louise (ang. Lake Louise). Jezioro znajduje się w Dolinie Dziesięciu Wierzchołków (ang. Valley of the Ten Peaks)
na wysokości około 1885 m n.p.m., a jego całkowita powierzchnia wynosi prawie 50 hektarów.
Jezioro Moraine jest bez wątpienia jednym z piękniejszych jezior w Ameryce Północnej. Swój urok zawdzięcza przede wszystkim krystalicznie czystej wodzie i turkusowemu kolorowi. Za niezwykłą barwę jeziora odpowiadają promienie słoneczne, odbijające się od mączki skalnej (ang. rock flour), czyli drobnoziarnistego proszku kalcytowego, znajdującego się
w szczelinach wapieni. Mączka skalna przyjmuje kolory w odcieniach bieli, jasnego różu, bądź lekko niebieskawe.
W okolicy jeziora znajduje się kilka szlaków pieszych, a najczęściej odwiedzanym jest szlak Moraine Lake Rockpile Trail, który znajduje się w pobliżu moreny czołowej obecnego tam lodowca. Całkowita długość szlaku wynosi zaledwie 800 metrów i nie jest on trudny do pokonania, gdy różnica wzniesień wynosi zaledwie 38 metrów. Spektakularne widoki i niemal idealna lokalizacja szlaku sprawiają, że jest to jedno z najczęściej fotografowanych miejsc turystycznych w całej Kanadzie, szczególnie gdy można uwiecznić panoramę jeziora podczas słonecznej pogody.